Ken je dat gevoel, wanneer je een bepaalde geur ruikt, en het brengt je helemaal terug naar een specifieke ervaring of moment? Ik weet zeker dat iedereen zo’n geur kent. Voor mij is dat de geur van de koffer waarmee ik mijn eerste reis naar Jordanië maakte. Het was een type koffer dat nu minder gemaakt wordt. Twee wieltjes zodat je deze makkelijk mee kan rollen, maar zeker niet zo handig als de koffers van vandaag.
Eerste reis naar Jordanië – Queen Alia International Airport
We gaan terug naar de jaren negentig, waarin deze reis plaatsvindt. Het is een reis vol met nieuwe, eerste ervaringen. Zo is het de eerste keer dat ik een vliegreis maak. Het is ook mijn eerste lange reis (qua afstand en duur) en ook intercontinentaal. Nieuwe landen, culturen, gerechten, klimaat …. en ga zo maar door.
En daar staan we, geland op ‘Queen Alia International Airport’ oftewel Amman, Jordanië. Mijn eerste bezoek aan het Midden-Oosten. Op het vliegveld wacht een gids ons op. We hebben onze koffers bij ons en de gids zal ons nu naar het busje brengen, waarmee hij ons naar het hotel brengt. Voor een jonge tiener, in een nieuwe cultuur is dit een enorme ervaring.
De gids loopt enthousiast vooraan, om ons de weg te wijzen. Gevolgd door de hele familie; als jongste sluit ik de ‘colonne’ af. Ik voel me omgeven door mannen en vrouwen in lange gewaden, nu en dan duikt ook een persoon met een iets meer ‘Westerse look’ op.
Zintuigen
Mijn zintuigen worden optimaal getest, ik zie mannen en vrouwen in lange gewaden, in stoffen met een variatie aan kleuren. Ondertussen hoor ik een andere taal, gesproken met een andere cadans. Ik voel de warmte die op ons afkomt, naarmate de uitgang dichterbij komt. En ook ruik ik de geuren van snacks en eten; en het ruikt zo verschillend van wat ik gewend ben.
Deze geheel nieuwe ervaring overspoelt mij; en niet op dat moment valt mijn koffer om. Een paar wieltjes maken het dragen van zo’n koffer al een stuk makkelijker, maar zo stabiel als de huidige koffers zijn ze zeker niet. Daarom valt mijn koffer ook makkelijk om. Ik probeer deze zo snel mogelijk weer rechtop te zetten, maar ondertussen zie ik ook mijn familie snel in de verte verdwijnen.
De kruier & de hond die blijft liggen
Ken je die aandoenlijke video’s van honden die niet meer willen doorlopen en demonstratief op de grond blijven liggen? Uiteindelijk moet het baasje het beestje in zijn geheel optillen.
Nou, mijn koffer gedraagt zich net zo, maar dit baasje kan de koffer – door de zenuwen – niet zomaar optillen. Gelukkig is er een behulpzame man die me gelijk helpt.
Even later bereik ik ook de uitgang van het vliegveld, waar de familie al op me wacht. Ze kijken naar me met een blik van “waar bleef je nou?” en enthousiast wijs ik naar de man die mijn koffer bij zich heeft. “Handig he!?”
Nou, mijn familie vond het duidelijk niet zo handig; want ik leer dan gelijk dat deze man zeker behulpzaam wil zijn, maar ook een vergoeding verwacht. Mijn vader loopt naar de man toe en geeft hem een klein bedrag; de man lijkt tevreden en verdwijnt net zo snel als dat hij opdook.
Terugkijkend
Als ik terugkijk op deze eerste grote reis, realiseer ik me hoeveel deze reis me heeft geleerd. En de ontmoeting met de kruier – tijdens mijn eerste reis naar Jordanië – was hier een van. Ik vind het prima om mijn koffer zelf te dragen. Soms komt het luxe prinsesje in mij omhoog en vind ik het prima als iemand mij ergens bij helpt. Maar ik zie reizen als het leven zelf: soms helpt iemand je even op weg, maar uiteindelijk draag je toch vooral je eigen bagage.
Links:
- Het pakken van je koffer/tas kan vragen opleveren: https://travelisinthedetails.com/bagage-2/
- Queen Aliah International Airport: https://www.qaiairport.com/
