Het vliegtuig land op het Soekarno-Hatta Airport in Jakarta. Het voelt als thuiskomen aan. Het begint al bij de route naar de douane en de bagagecaroussel. Vervolgens omarmt de tropische warmte mij, ook tijdens de avond.Algauw brengt de Blue Bird taxi mij naar mijn hotel in het hart van de Aziatische metropool. Het heeft even geduurd om de volgende reisbestemmingen te kiezen, maar dan heb je ook wat. De komende weken ben ik lekker onderweg. (https://travelisinthedetails.com/nieuw-jaar-nieuwe-kansen-nieuwe-bestemmingen/) Wat ik gauw zal leren is dat Jakarta tijdens de Ramadan einde rustig is.
De realisatie
Het is dan dat ik mij realiseer dat die avond de Ramadan net is afgelopen. Zelf heb ik dit, noch het Suikerfeest meegemaakt. Maar in mijn verbeelding wordt er goed gefeest, en ook gegeten, na deze Islamitische vastentijd.
Wat zeker niet in mijn verbeelding of realistische planning was voorgekomen: de meeste inwoners van Jakarta verlaten de hoofdstad en gaan terug naar hun geboorteplaats om daar – met familie – feest te vieren. En dat is wat precies gebeurt vanaf het moment dat ik arriveer.
Voor mij is het niet erg, want dit verblijf is vooral bedoeld om te acclimatiseren; wennen aan het lokale weer, de betreffende tijdzone en natuurlijk de cultuur. Dit lukt me zeker, met of zonder miljoenen inwoners om mij heen.
Blauwe luchten
Algauw leer ik de Indonesische hoofdstad op een andere manier kennen. Voor het eerst zie ik blauwe luchten en hoor ik niet altijd het getoeter van auto’s en het gesnor van kleinere voertuigen. Sterker nog, ik kan met gemak drukke wegen oversteken. Nog beter: de rustigere wegen lenen zich nu opeens prima als wandelpaden.
En toch, de drukte van deze stad – sinds dit jaar de werelds grootste – is erg aanstekelijk. Het voelt soms aan als een mierennest. Met veelal opgewekte locals die naar het werk gaan, eten of vrienden spreken. En stiekem geniet ik dus ook wel van de drukte die Jakarta meestal biedt.
Kota Tua
En daarom reis ik tijdens mijn verblijf af naar Kota Tua, de oude stad van Jakarta. En daar vind ik de vertrouwde menigten. Families vieren daar het einde van de Ramadan, terwijl ze samen aan het eten zijn. Jongeren zijn op het plein van ‘Taman Fatahillah’. Een van de weinige plekken waar je veilig kan fietsen. Daardoor is het een populaire activiteit, met name bij jongeren.
Deze planning biedt me weer een leermoment. In Indonesië plan je dus niet een aankomst tijdens het einde van de Ramadan. Want dan is praktisch iedereen de stad uit en afspraken en bezoeken bij instanties kan je dus vergeten. Oh well, dit moment biedt me ook de gelegenheid om van Jakarta te genieten op een andere manier. En dat is me ook weer wat waard.
Na een aantal dagen brengt een taxi mij weer terug naar het vliegveld; op weg naar de volgende stap in mijn ‘promo tour’ door Azië en Australië. Sulawesi, here I come.
P.s.
Voor hen die geïnteresseerd zijn in acco tips: https://www.discoverasr.com/en/citadines/indonesia/citadines-sudirman-jakarta
