Het inpakken van een koffer is geen hogere wiskunde. (Zie artikel: “ik vertrek”) ik ga altijd uit van de
volgende vragen:
- Wat is de bestemming?
- Hoe lang ga ik weg?
- Wat is het doel van mijn reis?
- Wat is het lokale klimaat?
Eventueel vraag ik me af wat de kosten zijn om kleding in een bepaald hotel te laten wassen. Maar in
menig geval is de reis niet zo lang dat dit nodig is.
Hoe dan ook, ik begin zo’n 3 á 2 dagen van tevoren te pakken. De gehele reis heb ik dan al aardig
gepland. Immers, ik reis vaak langs een variatie aan bestemmingen, dus lokaal transport en verblijf
moet je dan al vaak geregeld hebben.
Paniek
En wanneer ik dan aan het pakken ben slaat soms de paniek toe. De vraag die vooral naar vore
komt “waarom doe ik dit?” Zeker als het minder gangbare bestemmingen betreft zoals een reis naar
de Kaukasus in Georgië, of een reis langs – voor mij – onbekende steden in China denk ik wel eens
“Waarom wil ik zo nodig deze bestemmingen bezoeken?”
Vervolgens schieten alle rampscenario’s aan me voorbij. Stel dat ik een aansluitende vlucht mis? Wat
als de taxi naast de weg raakt? Wat moet ik doen als ik m’n paspoort kwijtraak?
Maar na deze ‘één seconde van paniek’ kijk ik helemaal opgewekt uit naar de reis. Of het nu Taiwan,
China, Canada of Roemenië betreft, het maakt niet uit. Ik kan niet wachten om nieuwe
bestemmingen te zien, en nieuwe ervaringen op te doen.
Ken jij zulke momenten? Of ben je juist heel relaxed over elke bestemming? Ik ben erg benieuwd!
