“Och was ik maar bij moeder thuisgebleven
Och was ik maar met jou niet meegegaan
Och had ik naar jouw ogen niet gekeken
Dan had m’n hart nu niet zo’n pijn gedaan
Ik kan niet slapen en niet eten want ik kan je niet vergeten
Met je rode mond
Je blauwe ogen
Je haar zo blond”
De (iets) oudere Nederlander zal dit nummer vast kennen. Mocht het niet het gehele nummer zijn, dan in ieder geval de eerste zin ….
Ik zit in het restaurant van een hotel in Manado. En terwijl ik een hap neem van mijn ontbijt luister ik naar de muziek die gespeeld wordt. Ik meen angklung te herkennen (https://nl.wikipedia.org/wiki/Angkloeng). En ik meen de melodie van bovenstaand nummer te herkennen. Het is vast niet zo, want het is echt de typische restaurantmuziek; niets te extreem, maar vooral rustgevend voor de geest (zolang je angklung maar ok vindt.)
Oh ironie
Ik kijk uit over Manado, de zee en denk “toch ironisch, ik ben opzoek naar ‘mijn originele cultuur’ en dan speelt dit nummer. Nu is Sulawesi niet het eiland waar ik – volgens mijn adoptiepapieren – ben geboren, maar het is toch deel van mijn geboorteland. En dat je dan meent te horen “och was ik maar bij moeder thuisgebleven” … ironisch. Iedereen zal deze zin en gedachte vast herkennen, maar in geval was het niet zozeer een keuze die me voorgeschoteld werd. Het nummer gaat zeker niet alleen over de zanger en zijn moeder. Maar toch, het is een belangrijk deel van het nummer.
“Met je rode mond
Je blauwe ogen
Je haar zo blond”
Hmm mjah, mijn NL’e moeder (want ja, zo betitelen we dit dan vaak) matcht enigszins met dit profiel. Al was haar haar vooral rood, en nu grijs..
Maar hoe zou dit nummer klinken in het Indonesisch? en hoe zou deze moeder hier over denken? ZOU ze hierover nadenken? veel vragen, en weinig of geen antwoorden. En de vraag is of ik – en met mij vele geadopteerden – ooit duidelijke antwoorden krijgen.
Luisteren of horen?
Nu klinkt het misschien of ik ontevreden ben; en laat ik er dus gelijk bij zeggen: ik ben gelukkig in Nederland. Want wanneer ik bovenstaande aan sommige Nederlanders uitleg, komen ze gelijk met antwoorden zoals “Ja, maar je moet het ook zo zien …” of “Je moet ook begrijpen dat …” om mij gelijk hun visie op te drukken. Dank voor je inlevingsvermogen … Ik vraag me dan ook af of deze mensen echt naar mij luisteren, of dat ze vooral (zichzelf willen) horen. (Goed luisteren is een vak apart) Last but not least: dit zijn vaak de Nederlanders die zelf niet geadopteerd zijn.
Klaar om te ontdekken!
Anyways, mijn ontbijt is op, en Manado wacht. Ik ben benieuwd wat ik hier ga zien. Ik vloog gisteren vanuit Jakarta naar deze stad in Noord-Sulawesi. Vergeleken met de metropool die Jakarta is, kan deze stad algauw meer bedaagd en rustig voelen. Kortom, ik pak mijn spullen en ga de stad in. Om maar weer met zo’n cliché te eindigen: “ik laat me verrassen“.
