Vandaag heb ik honderden kilometers afgelegd en ik sta bij het metro station van Tootin Bec, Londen. Het geluid van vele voertuigen verwelkomt me, na een rit in Londen’s DLR en Tube. Het herinnert me aan mijn stage in Londen, jaren geleden. Elke dag was vol met geluiden van verkeer, drukte en levendigheid. Een dag met alleen maar stilte heb ik er niet ervaren. Maar je leert natuurlijk wel rustige plaatsen te vinden in de stad. Parken zijn ideaal, of je verlaat de stad samen met vrienden, voor een leuke trip of excursie.
Ik ga een goede vriendin bezoeken en na een aantal bezoeken vind ik dat ik de route aardig goed moet kennen. Toch blijkt later dat ook ervaren bezoekers zomaar de verkeerde bus in Londen kunnen nemen. Het metrostation heeft meerdere uitgangen en voor de verandering lijkt het erop dat ik dit keer de juiste uitgang heb gekozen. Tot nu toe loopt de reis op rolletjes, al zeg ik het zelf. Ik kijk nog even naar het metrostation van Tooting Bec. Het gebouw is geopend in 1926; ik houd van het eenvoudige, functionele design van die tijd.
Sint Anselmus en andere heiligen
Tegenover me staat de kerk van St. Anselmus; een naam die me niet echt bekend voorkomt. Maar zoals we weten heeft de katholieke kerk veel heiligen; mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Terwijl ik wacht op de bus zoek ik op wie Sint Anselmus eigenlijk was. Zo dood je dus de wachttijd middenin de Britse hoofdstad: je zoekt informatie op over katholieke heiligen…
Naast de kerk zie ik een gebouw met het woord “Surgery” erop. Ik meen me te herinneren dat hier een pub zat. Britse humor gaat ver, maar een kroeg met de naam Surgery lijkt me toch wat overdreven.
Schoolreisje
De vraag of het geen pub is blijft in mijn gedachten malen. Maar dan komt de bus eraan. Ik volg een oudere heer en stap de bus in. De man kiest voor een plaatsje beneden, maar het kinderlijke gevoel van enthousiasme bekruipt me. Ik wil van het uitzicht genieten en ik ga naar boven. Laat nou net het plaatsje vooraan beschikbaar zijn. Het is het gevoel wat je als kind had tijdens een schoolreisje. Een dubbeldekker was bijzonder, zeker als je bovenin kon zitten. En dus zit ik algauw prinsheerlijk om me heen te kijken; Londen, kom maar op!
De bus start en rijdt het kruispunt van Tooting Bec op. Dan zie ik dat het metrostation twee gebouwen kent, uiteraard in dezelfde stijl. En tegenover de ‘Surgery’ aan de andere kant van het kruispunt staat de pub genaamd de ‘Wheatsheaf’. Aaaah… dat is dus toch de pub die ik me al herinnerde. En waarvan ik een foto naar vrienden heb gestuurd. En terwijl de bus verder rijdt valt het kwartje. Ik sta niet alleen bij de verkeerde bushalte, maar zit ook nog eens in de verkeerde bus in Londen. Voor mij lijkt het plein aardig gespiegeld, en hierdoor heb ik precies bij de verkeerde bushalte staan wachten. En erger, ik heb wel de juiste buslijn genomen, maar in de tegenovergestelde richting.
Sloane Square?
Dan kijk ik even naar het overzichtsscherm en mijn angst wordt bewaarheid. Deze bus rijdt richting Sloane Square. Dit plein is het centrum van een van Londen’s chiquere wijken. Denk aan mensen zoals Lady Diana Spencer, en je hebt een idee van de buurt en haar archetype bewoners.
Natuurlijk lijkt het me heerlijk om wat ruimer te leven qua budget; dus ja, ik denk dat ik vast ben voortbestemd om in de buurt van Sloane Square te wonen, ooit 😉 maar hoe sterk dit verlangen ook is, dit is voor nu niet mijn bestemming. Ik hoor juist de bus in de tegenovergestelde richting te nemen, naar Streatham.
En dus stap ik twee haltes verder uit. De zon lacht me toe, blauwe luchten laten zich zien en mensen rijden en lopen ontspannen voorbij. Het is dus niet al te vervelend om te moeten wachten op de bus terug.
Na een aantal minuten doemt de volgende ‘319’ op en dit keer stap ik in een bus met de juiste eindhalte. Ook hier heb ik een plaatsje bovenin, vooraan en ik voel me weer de koning te rijk. Even informeer ik mijn host dat ik ‘iets later’ ben. Ze moet hartelijk lachen en geeft aan dat ook menig Londoner nu en dan de bus of Tube in de verkeerde richting neemt.
Nostalgie en herinneringen
Onderweg zie ik bussen met de nummers ’50’ en ‘250’ langsrijden. Het doet me denken aan mijn stage in Londen, jaren geleden; had ik een late shift bij het hotel waar ik werkte, dan nam ik daarna bus ’50’ ‘250’ of ‘468’ om weer naar huis te gaan. De rit vandaag in de bus is echt een ’trip down memory lane’.
Een aantal minuten later stap ik uit bij de juiste bushalte (jaja, dat lukt me nog net wel..) en loop ik naar het huis van deze vriendin. Zo wordt een simpele rit met het openbaar vervoer een ervaring op zich. Wat begon met de verkeerde bus in Londen eindigt uiteindelijk als een reis vol nostalgie en mooie herinneringen. Soms brengt het openbaar vervoer je niet alleen naar je bestemming, maar ook terug naar herinneringen waarvan je niet wist dat ze nog zo dichtbij waren. Een vleugje nostalgie en nieuwe ervaringen.
Tips
Opzoek naar informatie over het openbaar vervoer van Londen? : https://tfl.gov.uk/
Inspiratie voor een typisch Britse activiteit: de paardenraces van Royal Ascot: https://travelisinthedetails.com/royal-ascot-een-dag-bij-de-paardenraces/
