De ramenwasser staat in de klok, wast het raam en tekent de wijzer om zo de juiste tijd te tonen op Schiphol. Ja, ik weet zeker dat menig lezer hier dit plaatje herkent. En ook al heb ik het meerdere keren gezien, het blijft me fascineren. Want voor mij blijft het een origineel en nuttig kunstwerk. De ramenwasser lijkt kalm, en ik ben het ook. Maar geloof mij maar, dat was ik de dag voor vertrek zeker niet. Reisstress voor vertrek, zeker mogelijk voor mij!
Metamorfose
Noem het een verandering, of metamorfose, maar wanneer ik op een druk treinstation of luchthaven sta verandert er iets in mij. Ik geniet van de drukte, van het idee dat hier mensen samenkomen uit zoveel richtingen – of poëtischer gezegd “windstreken” – en hierdoor beginnen mijn fascinatie en verbeelding gelijk te werken.
Ik luister naar de verschillende talen om me heen, ik kijk naar de kleding van reizigers en kijk soms ook naar de koffers. Welke stickers zitten er op en welke labels? Ik zie een zakelijk geklede dame en hoor haar kleine trolley voorbij rollen op de gladde vloer, terwijl ik aan de andere kant wordt ingehaald door een backpack koppel, vast op weg naar een volgende ‘lonely planet bestemming’ ergens in Azië. Uiteraard kan ik het verkeerd hebben; misschien is de dame op reis naar haar familie in Rome en gaat het duo met tassen vol met cadeaus naar Stockholm. Maar je merkt al, mijn fascinatie en verbeelding gaan gelijk aan het werk. En het is heerlijk vermaak waar ik altijd van geniet.
Hoezo reisstress?
“Echt? heb jij reisstress? hoezo dan? maar, dat kan toch helemaal niet. Jij hebt al zoveel gereisd, jij kan geen spanning meer hebben, laat staan stress”. Het is wat ik vaker van sommige vrienden hoor. En ik begrijp ze. Want indien ik echt spanning of stress zou hebben, dan zou ik gewoon niet op reis gaan. Lijkt me een simpele vaststelling.
En toch is het zo. En het vervelende is: dit gebeurt meestal op de dag voor vertrek. Meestal heb ik de koffer zo’n drie dagen voor vertrek helemaal goed ingepakt en kijk ik alles een dag voor vertrek nog even na. En dan… slaat de spanning soms toe. Want wat kan er verkeerd gaan en zo ja, wat als inderdaad zaken verkeerd gaan, hoe ga ik er mee om?
Om het dramatischer te maken: ik vraag me die ene dag voor vertrek echt af “waarom doe ik dit?” want waarom moet ik zo nodig dorpjes op Okinawa bezoeken? waarom wil ik naar Lawang Sewu in Semarang?
Zoveel vragen die in een seconde door mijn gedachten schieten. En op dat moment twijfel ik toch echt even. “Kan ik de reis niet beter annuleren?” juist ja, je leest het goed. Een compleet geschift idee als je het mij vraagt, voor iemand die verzot is op reizen. Niet alleen op de bestemming zijn, nee, ook genieten van de reis zelf. reisstress voor vertrek, absoluut.
(H)erkenning
Zo snel als de gedachte om te annuleren te binnen schiet, zo snel verdwijnt deze ook. Maar ik blijf het gek vinden dat het zelfs ook maar even mijn gedachten kruist. Ik houd zo van reizen, dus waarom zou ik zelfs maar even denken aan het annuleren van de reis? Echter, de vraag blijft door mijn hoofd spoken en ik vraag aan gelijkgestemde vrienden of ze dit gevoel herkennen. En wat schetst mijn verbazing? de meest bereisde vrienden geven aan dat ze dit herkennen. Ook zij vragen zich net voor een reis af waarom ze deze onderneming weer op touw hebben gezet. Ik voel erkenning van medereizigers; een fijn moment.
Wanneer op het vliegveld….
Om het nog gekker te maken: op het vliegveld verdwijnt de spanning als sneeuw voor de zon. Wanneer ik op Schiphol Plaza arriveer voelt het als een ‘thuiskomen’. En natuurlijk ben ik gelijk gefascineerd door alle mensen daar. De reizigers met hun verschillende uiterlijken, talen en bagage. De medewerkers, van cabin crew tot beveiliging en de bestemmingen op de schermen. Je zal het vast niet geloven, maar deze drukke plek geeft mij een soort van rust in het hoofd.
Op het scherm zoek ik mijn vluchtnummer, balie en gate op. En dan ga ik inchecken. Wanneer ik de balie nader gedraag ik me als in de supermarkt. “Hopelijk is mijn rij de kortste” en natuurlijk hangt dit ook af van de airline en eventuele baggage drop off. Wat het ook moge zijn, ik vind het prima, zolang het wachten maar beperkt blijft. “Maar ook dan kan je weer lekker mensen kijken” Klopt, maar dan liever vanaf een bankje, met een koffie of een ander drankje.
In sommige gevallen moet je nog door de paspoortcontrole, maar zeker door de security. Tijdens mijn laatste reis ging alles zo snel; ik stond verbaasd om me heen te kijken, toen ik binnen vijf minuten door de security kwam.
Rollen omdraaien
Grappig genoeg lijkt de spanning zich nu te verplaatsen. Waar ik een dag eerder nog twijfelde, zie ik nu andere reizigers zenuwachtig om zich heen kijken. Want dan lijken ze te realiseren dat ze op reis gaan. Niet iedereen reist evenveel en dan is hun verwondering ook mooi om te zien. Van het vinden van de juiste gate, het misschien denken ‘dat men toch nog een item moet kopen in een van de winkels’ en de vragen zoals ‘heb ik het licht in mijn kantoor thuis wel uitgedaan?’ reisstress voor vertrek, juist reisstress tijdens de reis.
Last but not least
Het sluitstuk? het boarden. Want dit is soms een schouwspel op zich. Tegenwoordig wordt er steeds meer ‘per zone’ ingecheckt, zodat iedereen zo snel mogelijk zit. Bepaalde reizigers zullen als eerste aan boord mogen gaan, maar er zullen ook altijd een paar mensen zijn die niet helemaal hebben opgelet, of het simpelweg toch proberen. Tegenwoordig zie ik steeds kordater (en correcter) grondpersoneel wat duidelijk de zones aanhoudt.
Vaak voelt het boarden als een spelletje Tetris. Het is aan boord soms even passen, meten en schuiven (vooral met de handbagage) maar uiteindelijk valt alles op zijn plaats. (Complimenten aan de crew, die alles in goede banen leidt.) En binnen niet al te lange tijd stijgt het vliegtuig op. En dan ervaar ik echt rust, ontspanning, peace of mind.
Reisstress voor vertrek, niet meer daarna
Zit ik aan het raam tijdens een dagvlucht, dan geniet ik er van om naar het landschap te kijken. Bergketens, blauwe meren of zeeën en soms een stad. Tuurlijk, ik kan gelijk kijken op mijn schermpje waar we vliegen, maar ik kan ook eerst eens proberen om het te herkennen (geloof me, 90% van alle keren heb ik het fout.)
In andere gevallen kijk ik uit op de wolken, wat ook prima is. Ik zweef, zie niets dan lucht en wolken en voel me zen. In het Engels zegt men dan “on cloud nine”. En zo zie ik het graag; ver weg van veel gedoe, een moment van rust, nu en dan wat inspiratie. Precies zoals ik mijn ideale reis wil hebben.
Hoezo, reisstress voor vertrek? Blijkbaar had ik geen angst om te reizen. Ik had alleen even tijd nodig om weer reiziger te worden.
Tips:
- Mooi uitzicht tijdens de vlucht: https://travelisinthedetails.com/himalaya-zien-vanuit-het-vliegtuig/
- Cloud nine’s herkomst: https://www.etymonline.com/word/cloud%20nine
