Een koppel slentert voor me uit bij Bondi beach. De jongedame loopt net iets voor haar vriend uit (althans, ik neem aan dat dit haar vriend is). Ze loopt naar het einde van een rots, draait zich om en kijkt verheugd en verwachtingsvol naar haar vriend. Haar vriend kent haar al lang genoeg: hij pakt zijn telefoon en wacht totdat zijn vriendin verschillende poses aanneemt. Natuurlijk zijn het enthousiaste poses, inclusief glimlach. En de vriend neemt geduldig foto na foto. Uiteraard is het aan de vriendin om te bepalen wanneer het fotomoment voorbij is.
Tegenover dit koppel zit een groep dames onder een overhangende rots. Ook zij zijn bezig met een fotoshoot. De poses, de glimlach, het enthousiasme … alsof ze naar de eerder genoemde dame hebben gekeken. Maar ik vermoed dat de gewoonte van het nemen van foto’s gewoon dieper zit. Alsof men er mee opgroeit. Is het cultuur? passie? obsessie?
Fotomoment: Wachten voor de bus
Eerder in Singapore zie ik een groep vrienden die op de bus wacht. En wat doe je als deze nog niet in zicht is? juist, dan ga je een foto nemen. De groep gaat bij elkaar staan. Zo poseren ze, mooi op een rij. (Wel handig, gelijk de ideale wachtrij voor de bus.) Geloof me, nog voordat ik de groep voorbij ben gelopen, zijn er al meerdere foto’s genomen.
Het moge duidelijk zijn. Voor foto’s nemen is er altijd tijd, en qua locaties is ook alles mogelijk. Van overhangende rotsen tot bushaltes. Uiteraard begrijp ik best dat een foto op z’n tijd leuk is. Een gezellig diner is leuk om te documenteren. Een mooi uitzichtspunt tijdens een wandeling is het fotograferen meer dan waard. Maar een betonnen muur, een zithoek bij de garderobe of voor deur van een openbaar toilet? ik weet het niet.
Specifieke culturen
Nu vermoed ik ook dat de populariteit van foto’s nemen verschilt. Simpel gezegd: in Zuidoost Azië is het nemen van foto’s superpopulair. Maar met dank aan alle social media kanalen en bijbehorende apps zie ik de populariteit ook toenemen in andere delen van de wereld. Echter, voor mij spant Zuidoost Azië de kroon als het om foto’s nemen gaat.
Ik zie daar meer fotobooths en vergelijkbare locaties voor je eigen fotoshoots. Oftewel: kies je achtergrond, selecteer je items of verkleedkleren en poseer. Denk ook aan de locaties die worden aangeraden voor je foto’s: “neem hier je ideale foto” Ik denk ook terug aan het bezoek aan de Borobudur. Hier raadde de gids de beste fotolocaties aan: https://travelisinthedetails.com/op-de-borobudur-voor-mij-de-zondvloed/.
Selfies
En dan heb ik het nog niet eens gehad over een specifiek soort foto’s: de selfie. Het is helemaal boeiend om dit proces te observeren. Alle moeite die iemand neemt om goed op de foto te staan. Ik ben dan enorm gefascineerd om alle moeite te observeren. En ook vraag ik me af of de balans moeite/resultaat opweegt. Laat ik het simpel zeggen: stel je doet twintig minuten moeite voor de selfie (makeup, juiste lichtinval, juiste hoek voor camera) en vervolgens deel je de foto in twee minuutjes. Uiteindelijk verdwijnt de selfie in een zee van selfies die precies hetzelfde tonen. (Zelfde locatie, emotie, achtergrond, hashtags.) Dat vind ik nog fascinerender: de ‘return on investment’ voor zo’n fotomoment.
Fotomoment: Tiepolo
Op de valreep denk ik nog aan de jonge museumbezoekster die stond te poseren voor het schilderij ‘The banquet of Cleopatra’ door Tiepolo. (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Banquet_of_Cleopatra_(Tiepolo)) Vol enthousiasme en met een grote glimlach stond ze daar. En haar vriendin nam foto na foto. Ik vermoed dat er -tig dezelfde foto’s bij zaten. Maar dat mocht de pret niet drukken. In eerste instantie vond ik het behoorlijk irritant. Ik wil best even wijken voor een foto. Maar aan de kant gaan voor een gehele catalogus gaat mij wat ver. Maar een paar seconden later denk ik “wellicht heeft ze een speciale associatie met dit schilderij”. Misschien heeft ze hier haar scriptie over geschreven, misschien heeft dit schilderij een bijzondere betekenis voor haar. En eerlijk is eerlijk, er waren genoeg andere kunstwerken om me heen. Dus …. ik besluit om deze eerst te bekijken. Uiteindelijk kon ik het schilderij goed bekeken. Maar ook daarna kwam de dame toch weer terug. Ik houd het erop dat ze haar scriptie hierover heeft geschreven …
Zoveel vragen
Genoeg om over na te denken. Genoeg om af te vragen. De geschiedenis van het maken van beeltenissen gaat natuurlijk eeuwen terug. Ik denk aan beelden, schilderijen en nog veel meer. Het is dus tijd voor mij om hier meer over te gaan lezen. Uitzoekwerk, verdiepen, afvragen. Mocht jij tips hebben, of ben je gewoon een enorme fan van het nemen van foto’s (selfies toegestaan), laat het mij gerust weten!
Ondertussen ga ik door met het observeren van mensen die graag op de foto gaan, of die foto’s nemen (van anderen, van zichzelf.) En wellicht sta ik ook nog ergens onbewust op iemands foto. (Fotobombing als een volgend stukje tekst?)
