Ik zit in het vliegtuig en zojuist heeft de cabin crew mijn net een maaltijd gegeven. Je kent het wel, een tray met enkele gerechten, opgediend in slim vormgegeven schaaltjes, zodat het als een efficiënte Tetris puzzel in elkaar past.
Zelf houd ik er van om aan het gangpad te zitten. Mocht je dan krap zitten, dan kan je altijd nog je benen nog wat in het gangpad strekken. Tuurlijk, een plaats aan het raam geeft je de mogelijkheid om te staren en om lekker weg te dromen. Ik krijg dan vaak heel veel inspiratie en (creatieve) ideeën.
Maar eerlijk is eerlijk, in veel gevallen zie je weinig, boven de wolken. En zeker als het een nachtvlucht is, maakt het ook niet uit, want dan zit je ‘naar een donker scherm’ te kijken.
Imposante, sneeuwwitte toppen
Tijdens deze vlucht zit ik aan de rechterzijde van het vliegtuig. De stoel aan het raam is leeg en heb ik dus eigenlijk een ‘privé hoekje’ aan boord. En door het raam zie ik zachte witte wolken, maar daarboven opeens sneeuwwitte toppen. Een prachtig beeld, en de foto hieronder doet er geen recht aan. Het ziet er imposant uit, wetende dat je op een aardige hoogte vliegt.
“Zou dit het Himalaya gebergte zijn?” vraag ik me af. Snel kijk ik op de route kaart die de airline toont aan de reizigers. Het vliegtuig vliegt boven Nepal en de stad Kathmandu komt in zicht. Ja dus, ik kijk uit op de bergketen met de hoogste bergen ter wereld. Grote, grillige bergen, met witte toppen, boven de wolken uit torenend.
Vorig jaar was ik in Indonesië, op hetzelfde moment was een goede vriendin in Nepal en ze stelde me voor om haar daar te bezoeken. Vanwege mijn programma en de verbindingen is het er niet van gekomen. Maar het idee om naar Nepal te gaan klonk en klinkt nog steeds heel goed. Om alsnog – van verre – deze bergketen voor het eerst goed te zien was dan ook erg leuk.
Het herinnert me aan de tijd dat ik in Georgië was en ik zie de Kaukasus voor het eerst in het echt. Voor mij is het zo’n typische naam, die je op de basis- en middelbare school leert, om bij voorbeeld een topografische toets te maken. ‘Alpen’ ‘Pyreneeën’ ‘Kaukasus’ ‘Himalaya’. Klinkende namen van bergketens die respect afdwingen.
Bergbeklimmen of wandelen
Zelf vind ik het heerlijk om in de bergen te wandelen, om zo in de natuur te zijn en te relaxen. Maar echt bergbeklimmen? nee. Dat laat ik over aan getrainde klimmers, die weten wat ze doen en goed uitgerust zijn.
Omdat de toppen van de Himalaya zo hoog zijn (veelal boven de 7000 meter, verschillende toppen boven de 8000 meter) kan ik nog een hele tijd genieten van dit majestueuze uitzicht. Voordat de bergen uit het zicht verdwijnen en plaatsmaken voor lagere gebieden. Feit is wel dat Nepal weer op mijn verlanglijst verschijnt van plekken om ooit te bezoeken. Wellicht zie ik de Himalaya ooit van dichterbij en word ik nog meer verpletterd door hun aanzicht.
Links
Great Himalayan National Park Conservation Area: https://whc.unesco.org/en/list/1406/
Waarom ik wandelen in de bergen zo fijn vind: https://travelisinthedetails.com/in-hogere-sferen-een-reisverslag-van-de-pinzgauer-spaziergang/
