Ik hoor aankondigingen van treinen, trolley’s rollen door het station en mensen zijn aan het praten. Velen van hen verlaten het station, op weg naar een taxi of bus. Anderen kiezen – net als ik – voor de tube (de Londense metro). Mocht ik ook maar een seconde afgevraagd hebben waar ik was beland, dan is de twijfel na enkele seconden wel verdwenen; ik ben in Londen: Europa’s grootste metropolitische regio.
Ik kan me goed voorstellen dat dit een overweldigende ervaring kan zijn voor iemand die nog nooit in Londen of een andere metropool is geweest. In de Britse hoofdstad wordt je gewoon suf geprikkeld; geluiden van al het transport, gepraat door passanten en alle lampen van billboards, geuren van eten en afval, etalages en verkeerslichten … de prikkels houden niet op. Ja, een bezoek aan Londen kan aan het begin even wennen zijn.
En toch, ik word zelf altijd blij als ik in Londen ben. Het zien van de Londense skyline, en het arriveren op een groot station zoals Victoria Station geven mij echt een gevoel van thuiskomen. Bij Londen hoort het gevoel van een levendige, drukke stad. Tussen alle drukke plaatsen heeft de Britse hoofdstad ook nog genoeg schattige parkjes waar je even kan opladen terwijl je van de rust vindt. Ook dat is Londen. (Ok, soms tref je het op een doordeweekse dag in de winter: https://travelisinthedetails.com/eu-logy/ )
Ik vraag me vaak genoeg af of ik niet langer hier had moeten wonen. Hoe had mijn leven er dan uitgezien? hoe was alles dan gelopen? welke vrienden had ik dan leren kennen? welke baan had ik dan gehad? De film ‘Sliding doors‘ speelt prachtig met dit idee: “Wat als dit was gebeurt, hoe had leven er dan uitgezien?” en grappig genoeg speelt dit af in Londen.
Tijdens mijn laatste bezoek heb ik vrij weinig tijd om te genieten van de stad. Mijn doel van deze reis is het bijwonen van een vakbeurs. Op beide dagen zie ik van Londen vooral de Elizabeth-line tussen het hotel en de beurs. Het beursbezoek is geslaagd, maar verder is er weinig spectaculairs te beleven. En eerlijk is eerlijk; deze dagen zijn vol met meetings en presentaties. Aan het eind van de middag heb ik nog energie voor een korte wandeling om een paar plaatsen te bezoeken, maar ik ben eigenlijk blij om na een restaurantbezoek op m’n hotelbed te ploffen. Ja, werkbezoeken vragen veel aandacht en energie van je. Het is echt geen polonaise van chique etentjes en glamoureuze borrels. (Die kunnen er zeker zijn, maar dan ben ik nog steeds iemand die ook z’n rustmomenten nodig heeft.)
Na een paar dagen Londen ben ik dan ook altijd blij om deze drukke stad te verlaten. Het kan er best vuil zijn en het prikkelen gaat vrolijk door. En toch houd ik enorm van deze stad. Wanneer de trein de stad verlaat ben ik toch altijd weer een beetje treurig gestemd. Ik ga de stad zeker missen, maar kijk des te meer uit naar het volgende bezoek.
Met deze gedachte staar ik naar buiten, naar de Britse weilanden … ik zit ontspannen in m’n stoel, luister naar muziek; zo, klaar, uitgeprikkeld.
