Als ik ergens moe maar nieuwsgierig uit een vliegtuig stap, dan is het wel in Azië. Dit keer is het Dhaka; een stad van miljoenen mensen, eindeloze verkeersdrukte en – gelukkig – oprechte gastvrijheid. Juist die gastvrijheid in Dhaka blijft me telkens weer verbazen. Niet alleen omdat men vriendelijk is, maar vooral door hoeveel moeite mensen doen om je echt welkom te laten voelen.
Aankomst
De heenreis verloopt prima. Niet bijzonder, niet slecht; gewoon aangenaam en volgens plan. Wanneer ik na landing richting de visumdesk loop, merk ik direct dat het rustiger is dan tijdens mijn vorige bezoek. Blijkbaar zijn er dit keer minder nationaliteiten aan boord die een visum moeten aanvragen. En dus sta ik geen anderhalf uur in de rij, maar heb ik binnen een half uur mijn visum geregeld. Een fijne start, en eigenlijk meteen een eerste kennismaking met de gastvrijheid in Dhaka.
Een vrolijk ontvangst
Vervolgens loop ik richting de douane, waar twee medewerkers me lichtelijk op het verkeerde been zetten. Volgens hen moet ik opnieuw een formulier invullen. Prima dan, denk ik bij mezelf. Ik wil het land in, dus dan doen we dat maar gewoon.
Met het formulier in de hand loop ik terug naar het hokje. Daar zit inmiddels een andere medewerker; een goedlachse man die me enthousiast begroet. Ik vermoed dat hij zich afvraagt waar deze buitenlander vandaan komt. Zijn nieuwsgierigheid is bijna voelbaar.
Hij pakt mijn paspoort erbij, controleert alles in het systeem en kijkt vervolgens verbaasd op.
“But you already filled out everything.”
Ja, dat dacht ik dus ook.
Blijkbaar hadden zijn collega’s me niet helemaal correct geïnformeerd. Ach ja. Zijn optimisme en behulpzaamheid maken veel goed.
Tuktuk transfer
Na de douane haal ik mijn koffer op en realiseer ik me opeens iets minder leuks: het hotel heeft de airportshuttle nooit bevestigd. En daar sta ik dan. Moe, bepakt en zonder taxi.
Nog voordat ik zelf iets kan bedenken, spreekt een medewerker me aan.
“Stay here, I’ll search for some help.”
Ik neem plaats op een wiebelig bankje in de aankomsthal en wacht netjes af. Tien minuten later komt hij terug. Hij brengt me naar een kleine groene tuktuk; de typische taxi’s van Bangladesh.
Het hotel blijkt uiteindelijk verrassend dichtbij te liggen, al is de route allesbehalve gemaakt voor voetgangers. De chauffeur krijgt netjes betaald en de medewerker geef ik een kleine fooi. Zelf noemt hij geen bedrag en lijkt hij vooral te denken:
Gastvrijheid hoort erbij. Jij bent hier te gast in mijn land.
Early check-in
Het is ondertussen pas 08:00 uur in de ochtend. De stad komt langzaam op gang, al voelt Dhaka eigenlijk nooit écht rustig. Met ruim twintig miljoen inwoners en legendarische files is het verkeer hier altijd aanwezig.
Juist daarom heb ik bewust een hotel vlakbij het vliegveld gekozen. Morgenochtend wacht alweer een binnenlandse vlucht en het laatste wat ik wil, is mijn vliegtuig zien opstijgen terwijl ik zelf nog ergens vaststa in een tuktuk.
Bij de meeste hotels kun je pas rond 14:00 of 15:00 uur inchecken. En eerlijk is eerlijk: 08:00 uur is behoorlijk vroeg. Dus ik doorloop rustig de standaardprocedure, laat mijn koffer achter en besluit even de stad in te lopen.
Klaarblijkelijk slaat mijn jetlag ondertussen stevig toe, want zonder het te beseffen loop ik richting het noorden — oftewel: de stad uit.
Al snel merk ik dat het nu al behoorlijk warm begint te worden en dat airconditioning eigenlijk aantrekkelijker klinkt dan sightseeing. Niet veel later zit ik dus alweer terug in het hotel, met een koffie voor me en mijn laptop opengeklapt.
“We are so sorry”
Terwijl ik wat zit te typen, komt ineens een dame in een net grijs pak naar me toe. Ik vermoed direct dat ze de manager is.
“We are so sorry.”
Door mijn jetlag begrijp ik eerst niet helemaal waar haar excuses vandaan komen. Maar al snel legt ze uit dat het personeel mijn aankomst heeft gezien. Men vindt het vervelend dat ik noodgedwongen in de lounge moet wachten en daar zelfs op mijn laptop aan het werk ben, in plaats van gewoon comfortabel op mijn hotelkamer.
Het spijt hen dat ik zolang moet wachten. Op dat moment is het ongeveer 10:30 uur; zo’n tweeënhalf uur na aankomst. Als ik nog heel even geduld heb, maken ze nu direct mijn kamer schoon en kan ik alsnog vroeg naar binnen. Ik kijk haar eerlijk gezegd even verbaasd aan, want deze vorm van gastvrijheid maak ik in Europa niet vaak mee.
Ik moet denken aan een eerdere reis naar München. Daar arriveerde ik rond 07:00 uur op de luchthaven en stond ik een paar uur later bij het hotel. De receptioniste was vriendelijk, maar maakte direct duidelijk dat ik echt moest wachten tot 15:00 uur. “According to the rules.” En ergens begrijp ik dat ook best. Maar juist die gastvrijheid in Dhaka zorgt ervoor dat men eerst naar de gast kijkt, en pas daarna naar de procedure.
Een kwartiertje later kan ik inderdaad mijn kamer binnen. Even douchen, op bed ploffen en bijkomen van de reis.
Het blijft fijn om terug te zijn in Azië. JJuist deze kleine momenten van oprechte gastvrijheid in Dhaka maken telkens weer indruk op me. En eerlijk gezegd denk ik dat veel bedrijven in Nederland daar nog best iets van zouden kunnen leren.
Tips
Nieuwsgierig naar de gastronomie van Bangladesh? (in ieder geval van een specifieke regio)
https://travelisinthedetails.com/eten-met-je-handen-bangladesh-ervaring/
Geïnteresseerd in een trip naar München en haar omgeving? Hierbij een verhaal over de nabije omgeving en natuur: https://travelisinthedetails.com/perfect-en-volmaakt-een-hike-in-de-natuur/
Gastvrijheid in Bangladesh. Een artikel met voorbeelden en reisinspiratie
https://bellmanservices.com/hospitality-bangladesh/
