Herinneringen aan studiereizen door de Drôme en Provence
Deze tekst brengt me gelijk terug naar mooie herinneringen uit het verleden.Een van mijn taken betrof het organiseren van de studiereizen van een opleiding. Deze studiereis naar Zuid-Frankrijk groeide uiteindelijk uit tot een ervaring waar veel studenten nog lang over napraatten.. De bestemming van de eerstejaars? Het gebied tussen Nyons, Vaison-la-Romaine en Buis-les-Baronnies. Kortom: de Drôme en Provence.
Zuid-Frankrijk vol streekproducten
De Drôme en Provence staan bekend om hun produits du terroir; streekproducten met een sterk lokaal karakter. Denk aan olijven, lavendel en allerlei gerechten waarin lokale ingrediënten centraal staan. Maar ook aan kazen, vlees- en visgerechten en producten met fruit uit de regio.
Uiteraard bezochten we locaties waar deze producten werden gemaakt. Studenten kregen uitleg over de geschiedenis en cultuur van de streek en deden mee aan sportieve activiteiten, zoals het beklimmen van de Mont Ventoux. Kortom: geschiedenis, cultuur, sport en regionale gastronomie. Een combinatie waar eigenlijk alles in zat.
De touringcarreis: vooral de heenweg
Een ding waar ik wél altijd een beetje tegenop keek tijdens de studiereis Zuid-Frankrijk, was de heen- en terugreis. Met vier touringcars reden we naar Zuid-Frankrijk en daar hoorde uiteraard begeleiding bij. De ene groep docenten begeleidde de heenreis, de andere groep de terugreis.
(Al wist een enkele uitgekookte collega het opvallend vaak voor elkaar te krijgen om beide ritten per touringcar te vermijden.)
De heenreis was zonder twijfel de meest uitdagende. Studenten leefden wekenlang naar de trip toe en als coördinator zit je ondertussen nog vol spanning:
- is alles geregeld?
- gaat alles goed verlopen?
- heeft iedereen zijn papieren mee?
Met een beetje ‘geluk‘ had iemand een gitaar meegenomen. Maar meestal werd het rond elf uur ’s avonds wel stil in de touringcar. Slapen bleef lastig door het gebrek aan ruimte en eerlijk is eerlijk: wie slaapt er nu echt goed tijdens zo’n lange busrit?
(Op een enkele uitzondering na.)
Daarnaast moest de touringcar verplicht stoppen na een aantal uur rijden. Heel begrijpelijk natuurlijk, maar hoe gezellig is een tussenstop om drie uur ’s nachts in Luxemburg? Mensen lopen half slapend rond, staren een beetje voor zich uit en wachten vooral tot de reis weer verdergaat. Ondertussen mocht ik als coördinator het pompstation “leegvegen”.
Dat resulteerde soms in bijzondere gesprekken. Zo vroeg ik ooit aan een jongere:
“Ga je mee? We gaan weer de touringcar in.”
Waarop hij antwoordde:
“Ehm… wij horen niet bij jullie studenten.”
Tsja. Dat krijg je als je met zo’n tweehonderd studenten onderweg bent. Je hebt wel de namenlijsten, maar je kan niet elke student met naam en gezicht kennen.
De Porte du Soleil
De terugreis was voor mij altijd makkelijker. Het programma zat erop, de excursies waren afgerond en iedereen was moe. Vaak sliep de hele touringcar nog voor negen uur ’s avonds. Ook dan blijft een nachtelijke tussenstop vervelend, maar het voelt anders. Meer als: nog even volhouden en dan zijn we thuis.
Nu klinkt dit misschien als volledige kommer en kwel, maar dat was het absoluut niet. Want zodra we voorbij de “Porte du Soleil” reden, wist je het: nu rijden we écht Zuid-Frankrijk binnen. Een gebied met een mediterraan karakter, andere vegetatie, een andere sfeer en een cultuur die meteen anders aanvoelt.
Ik genoot altijd van het landschap. Heuvels met trotse kastelen, kleine kapelletjes en pittoreske dorpjes tussen de wijnvelden. Af en toe passeer je een monument of bord dat je wijst op een toeristische locatie. In Frankrijk hoef je soms alleen maar om je heen te kijken om al iets van de geschiedenis en cultuur mee te krijgen.
(Oké, tenzij je de bestuurder bent.)
Lavendel, Berlingots en de Mont Ventoux
Na aankomst namen we eerst met de studenten de huisregels door. Daarna werd er ingecheckt en mocht iedereen bijkomen van de reis. Vaak wachtte dan de mediterrane zon, een ligbed en eventueel het zwembad.
De dagen daarna zaten vol excursies. Juist dat maakte deze studiereis Zuid-Frankrijk zo afwisselend; cultuur, gastronomie en sport liepen voortdurend door elkaar heen. Zo leerden we hoe lavendel — of lavandine — werd gebruikt voor zeep en parfum. We zagen hoe de bekende Berlingots werden gemaakt in Carpentras en probeerden de Mont Ventoux te beklimmen.
Dat laatste was overigens niet voor iedereen even ontspannen. Ik herinner me nog goed hoe ik meer dood dan levend de top bereikte. Moet je nagaan hoe wielrenners zich voelen wanneer ze die berg per racefiets opgaan… (meer daarover in een volgend artikel.)
Olijven, lokale restaurants en gastronomie
Ook in de boomgaarden kregen we rondleidingen. We leerden hoe olijven werden geplukt, bereid en uiteindelijk verkocht. Zelf vond ik het altijd leuk om lokale producten mee naar huis te nemen voor familie. Daardoor ontdekte je ineens hoeveel soorten olijven er eigenlijk bestaan, veel meer dan wat de gemiddelde Nederlandse supermarkt verkoopt.
Ook de lokale restaurantjes waren genieten. Salades met olijven, gebak met kersen en zelfs crème brûlée met lavendel. Ja echt, dat bestaat.
Wat dat betreft had de week gerust langer mogen duren. Sterker nog: ik zie mezelf nog prima een complete gastronomische reis door Frankrijk maken. Alleen al om alle regionale producten te ontdekken heb je volgens mij weken nodig.
Eet de olijf, gooi de pit weg
En ja, soms zat er onverwacht een pit in de olijven. Maar eigenlijk hoorde dat erbij. Vaak waren dat juist de lekkerste olijven.
Misschien gold dat ook wel voor de reis zelf. Ja, de heen- en terugreis kostten energie. Soms was het vermoeiend, chaotisch of ongemakkelijk. Maar zodra je eenmaal in de regio was, genoot iedereen van alles wat Zuid-Frankrijk te bieden had.
Kortom:
“Eet de olijf, gooi de pit weg.”
Oftewel: accepteer het mooie en waardevolle, en laat het negatieve of vermoeiende los.
Mooie herinneringen aan Zuid-Frankrijk
Terugkijkend herinner ik me vooral de mooie streek, gastvrije mensen en leuke momenten met collega’s en studenten. Grappig genoeg vragen oud-studenten nog steeds wel eens naar de bestemmingen, accommodaties en bijzondere plekken van toen. Blijkbaar heeft deze studiereis Zuid-Frankrijk bij veel mensen een blijvende indruk achtergelaten.
Misschien moet ik zelf ook maar weer eens teruggaan. Gewoon om opnieuw te genieten, te ontspannen en weer nieuwe herinneringen te maken.
Tips
Een Wikipedia artikel over de ‘Porte du soleil’ : https://fr.wikipedia.org/wiki/Porte_du_soleil_%28sculpture%29
Ja, ik ben dol op eten tijdens mijn reizen, bv streetfood: https://travelisinthedetails.com/street-food/
